Απόψεις

Χριστίνα Γ. Σανλίογλου*

Έτος 1998. Και εγώ, όπως πολλοί άλλοι της γενιάς μου, μόλις πήρα το πτυχίο μου από το πανεπιστήμιο, με επτά βαλίτσες και δύο κούτες αποχαιρέτησα την Πόλη-λέω Πόλη, γιατί Πόλη είναι μόνο μία- και ξεκίνησα το ταξίδι προς τη δεύτερή μου πατρίδα, την Ελλάδα. Ναι, έχω δύο πατρίδες…

Η αγορά της Τουρκίας μπορεί να αποτελέσει χώρο διείσδυσης της τουριστικής πρότασης της Δράμας. Ήδη οι επαφές σε πολιτικό, αλλά και σε επιχειρηματικό επίπεδο βρίσκονται σε πολύ καλό σημείο, αφού τόσο ο Δήμος Δράμας, πλέον, όσο και το Επιμελητήριο έχουν στενή συνεργασία με Δήμους και επιχειρηματικούς φορείς της γείτονος χώρας.

Κωνσταντίνος Τσιτσελίκης*

Τον τελευταίο καιρό πολλά ακούγονται για μια μεταρρύθμιση που κυοφορείται στους κόλπους της κυβέρνησης ως προς το καθεστώς του Μουφτή, τις δικαιοδοτικές αρμοδιότητές του και τον τρόπο επιλογής του. Ωστόσο τίποτα το συγκεκριμένο δεν έχει ανακοινωθεί, ούτε υπήρξε διαβούλευση με την θρησκευτική ελίτ της μειονότητας της Θράκης. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί ελάχιστη συμβολή σε έναν διάλογο που δεν έγινε.

Yanis Bonos*

Οποιαδήποτε σκέψη περί φιλίας προϋποθέτει αναγκαστικά τα ενδεχόμενα της αδιαφορίας ή/ και της έχθρας. Η πρώτη, πρακτική και μόνο, συνέπεια του συλλογισμού αυτού μπορεί να είναι η απεμπλοκή της ιστορίας από το παρόν και όχι αναγκαστικά η εκ νέου εγγραφή της στο μέλλον που προγραμματίζεται τώρα από κυβερνήσεις, ιδιωτικούς φορείς και φορείς της λεγόμενης κοινωνίας πολιτών.

Μισώ τους Εβραίους και μετά λέω ότι «δεν το εννοούσα». Θέλω οι μετανάστες, αν και γεννιούνται εδώ, αν και πληρώνουν φόρους, αν και μιλούν ελληνικά καλύτερα από μένα, να μην γίνουν ποτέ Έλληνες πολίτες. Να παραμείνουν για πάντα παρίες. Εξαιρώ μόνο τους μετανάστες που αποδέχονται για πνευματικό πατέρα τον Άδωνη. Οι βουλευτές μου συκοφαντούν τον γράφοντα – τον στοχοποιούν στην Βουλή ως «αρχηγό του Αλβανικού κόμματος» που ετοιμάζεται να αλώσει την Ελλάδα.