Σχόλια

Μπορεί να έδωσε την ημερομηνία αλλά το θέμα είναι πως όλα είνια ρευστά και πως κανείς δεν ξέρει τι θα γίνει. Ελπίζω τουλάχιστον οι πολιτικοί αρχηγοί να συμφωνήσουν σε κάτι ωστε να πάρουμε τις δόσεις που μας αναλογούν για να μην πτωχεύσει η χώρα!

Αφού η ελληνο-τουρκική ένωση είναι συνταγή για μια τόοοοσο μεγάλη επιτυχία, ας πάει ο κ. Κιτσίκης να τα πει και στους Κούρδους, που από τις 14 Ιουλίου φέτος έχουν κηρύξει τη Δημοκρατική Αυτονομία τους, δημιουργώντας πια επίσημα δικούς τους θεσμού κοινωνικούς, πολιτιστικούς και δικαιοσύνης. -- * -- Το άρθρο λέει πως ο Κιτσίκης είναι "παγκοσμίου φήμης Έλληνας Τουρκολόγος. Ε, δεν ξέρω αν είναι παγκοσμίου φήμης τουρκολόγος. Το επισημαίνω όμως, διότι..., όποιος καεί στο χυλό, φυσά και το γάλα το όξινο. Άκουα για χρόνια για το Κιτσίκη και για το ότι προτείνει ένα κοινό ελληνο-τουρκικό κράτος. Έτυχε να δω πως γράφει ακόμα και σε κάτι περιοδικά όπως "Το τρίτο μάτι". Πριν λίγο καιρό, έπεσα πάνω σ' ένα κείμενο δικό του, γεμάτο ανοησίες και που προσπαθούσε να πείσει για τη χορτοφαγία. Εκεί, εξηγούσε ο κ. Κιτσίκης πως οι Δυτικοί προωθήσανε τη κατανάλωση κρέατος ακόμα και με παραπλανητικές μεταφράσεις της Βίβλου. Και για να το αποδείξει, έφερε ως παράδειγμα ένα σημείο, όπου στα Ελληνικά ο Χριστός μιλά για τροφή, ενώ η μετάφραση στα ιγγλάζοικα μιλά για meat. Τουτέστιν: κρέας. Αυτό είναι απογοητευτικό. Αυτό αφαιρεί κάθε αξιοπιστία από τον κ. Κιτσίκη. Και ο απλούστατος λόγος είναι πως η μετάφραση που διάλεξε να συγκρίνει έγινε πριν τέσσερεις σχεδόν αιώνες. Είναι η λεγόμενη μετάφραση του βασιλιά Ιακώβου, ιγγλιζιστί: King James Version, KJV, αγαπημένη μετάφραση των αμερικάνων, ιδίως, ζηλωτών και θρησκολήπτων. Από το καιρό που έγινε η μετάφραση εκείνη πολλά άλλαξαν στην ιγγλάζικη γλώσσα, και έχουν γίνει πολλές άλλες μεταφράσεις. Με μια στοιχειώδη αναζήτηση ο κ. Κιτσίκης θα εύρισκε σίγουρα κάποια μετάφραση πιο σημερινή που να συμφωνεί με όσα ιγγλέζικα ξέρει ο ίδιος. Ή πάλι, θα εύρισκε κάποιο άρθρο ή βιβλίο όπου θα μάθαινε πως ακόμα και μια μετάφραση γίνεται κάποτε ακατανόητη. Με τη μελέτη που κάνει κανείς για το διδακτορικό, λένε, μαθαίνει επίσης και πως να μαθαίνει. Μαθαίνει που να βρίσκει τις πληροφορίες, και πως να τις αξιολογεί. Ναι μεν δεν τα ξέρει όλα, μα μπορούμε πια να έχουμε εμπιστοσύνη πως μπορεί να δει κριτικά και να αξιολογήσει το κάθε τι. Πολύ περισσότερο λοιπόν αναμένει κανείς αυτά από ένα καθηγητή που έφτασε στην έδρα εδώ και δεκαετίες. Οποία απογοήτευση, λοιπόν, και οποία αναξιοπιστία πέφτει πάνω στο κύριο καθηγητή, όταν βουλιάζει σε μια κουταλιά νερό, και δεν μπορεί να διακρίνει την ανοησία από τη σοβαρότητα. Πολύ περισσότερο όταν νομίζει πως αυτή την ανοησία μπορεί να τη στηρίξει και με μερικές λέξεις που βρήκε σε παλαιωμένες μεταφράσεις. -.

i am trying to comunicate with you i am sorry for everything i think i can not find you again ,,,,,,

ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΤΕΙ ΝΕΟΤΕΡΟ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΩ!ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ!Υ.Γ. ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΑΣΧΟΛΗΘΗΚΑΤΕ ΜΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ & ΟΧΙ ΜΟΝΟ!

Η τουρκική εξωτερική πολιτική χαρακτηρίζεται από συνέχεια και συνέπεια απέναντι στο κεμαλικό πνεύμα το οποίο και αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του σύγχρονου τουρκικού Κράτους. Το πρόβλημα είναι ο ρόλος του στρατού στην χάραξη εξωτερικής πολιτικής και η άρνηση αποδοχής βασικών αρχών του δυτικού κόσμου. Από τη μια μεριά υπάρχει ένας στρατός (ο μεγαλύτερος εντός του ΝΑΤΟ) ο οποίος δύσκολα θα εγκαταλείψει θεσμικά γι'αυτόν κεκτημένα, και ακόμη πιο δύσκολα θα περιοριστεί στο ρόλο για τον οποίο υπάρχει. Έχοντας διαδραματίσει τις τελευταίες δεκαετίες ενεργό ρόλο στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής (πολλές φορές επισκιάζοντας την επίσημη συντεταγμένη πολιτεία), δεν θα επιτρέψει εύκολα στον εαυτό την απόσυρσή του στον θεσμικό του ρόλο που είναι απλά η διασφάλιση της εθνικής άμυνας και τίποτα περισσότερο. Σε αντίθεση με την Τουρκία όλες οι ευρωπαϊκές χώρες διατηρούν στρατό με επικουρικό χαρακτήρα. Ενώ ο στρατός της Τουρκίας είναι το σημαντικότερο κέντρο λήψης πολιτικών αποφάσεων σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Από την άλλη μεριά το κεμαλικό κράτος πρέπει να λάβει αποφάσεις οι οποίες έρχονται σε σύγκρουση με τον ίδιο τον χαρακτήρα αυτού του κεμαλικού κράτους. Πιο συγκεκριμένα, η προσέγγιση της Τουρκίας με την Ευρώπη περνά από μεταρρυθμίσεις στο επίπεδο των ατομικών ελευθεριών, στην αναγνώριση των υφισταμένων συνόρων της Ευρώπης και την άρση πολλών προγενέστερων αποφάσεων που σχετίζονται με τους γείτονές τους. Συνεπώς η τουρκική εξωτερική πολιτική θα αντιμετωπίσει σημαντικές προκλήσεις στο εγγύς μέλλον, με σημαντικότερη αυτή του αυτοπροσδιορισμού του ίδιου του τουρκικού κράτους. Εξαρτάται δηλαδή από τους ίδιους τι κράτος (και άρα τι πολιτικές) θέλουν. Θέλουν μια σύγχρονη ευρωπαϊκή Τουρκία με σύγχρονους δυτικούς θεσμούς, ή μια Νεοοθωμανική εκδοχή της Τουρκίας δεμένη στο άρμα της ανατολής και του Ισλάμ; Φιλικά Νίκος Σ.

Your map is all wrong. There is only one Macedonia and this is inside Greece. Stop falsificating history. All archaelogy communities laugh at these!

http://www.youtube.com/watch?v=m2sQpLea9EU

 Τα σχόλια δικά σας...